neste cantar que alegrias minto?
minto muito ao dizer que só foi pranto:
em que canto ficou tudo o que sinto?
em que poema se perdeu meu canto?
que fica do poeta sem o encanto?
se poesia é gota de alma inquieta
- sempre perplexa com o próprio espanto:
sem mais perguntas, não se tem poeta...
e me pergunto onde estarão as minhas,
e me interrogo, alheio, assim disperso:
escondem-se em que parte destas linhas?
por que sumiram deste pobre verso?
poema lembra a dor da bailarina,
a dor da perfeição e do exercício,
a poesia é sempre a dor mais fina:
descobrir-se o poeta... fictício
e embora se sabendo ficção,
só sabe mesmo é que de nada sabe,
sabe que vai seguir na contramão
dessa ruuua...
finita...
que não quer...
que acabe...
*****************
Iun ĝojon mi kante ja mensogas,
remensogas dirante 'estis nur plor':
en kiu kanto, mia tuta sento?
en kiu poem’ perdiĝis mia kant’?
sen sia ĉarmo, kien la poet’?
Malkvieto gutas poezi’,
ĉiam perpleksa pri l’ mirego sia,
sen plu demandoj, kien la poet?
kien vi, demandoj miaj, mi scivolas,
fremde, diseme rescivolas mi:
Sublinie? Kie kaŝitas vi?
kial el povra verso fuĝas vi?
poemo, la dolor' de l' dancistin',
doloro de l' ekzerca perfektec’:
poezi’ el dolor’ la plej maldika:
fikcio sin perceptas la poet’!
kvankam sciante sin fikci'
nur scias li, ke nenion li scias,
sekvos ja kontraŭflue, scias li,
ĉistraten...
finiĝinte...
neniel finu ĝi...
