Páginas

sexta-feira, 27 de setembro de 2013

BOA ESPERANÇA / BONA ESPERO



Aquilo que surge despencado dos campos sinuosos do futuro
nos acaricia a surpresa insana
nos aponta facas transgressoras e se faz invisível e insalubre
como bocas pantanosas e desdentadas.

O que surge urge e se refugia no orgulho enrugado 
da autoimagem
que os espelhos espalham e ocultam
agredindo memórias esguias como maquiagem desfocada:
nosso assombro desfalece no seio murcho do tempo violáceo.

Pingam da ampulheta futuros rudes por vezes sinceros e calvos
costurando infinitas possibilidades
de passados inapreensíveis como poemas enregelados e gordos
abrigados em estrofes e gorros esfiapados em relatos crespos
ou nulos ou cansados.

Quem pode desnudar o ventre dessas narrativas obesas
nos seus delírios de albatroz
em asas colibri e aragem?
Se as desnudares certa penugem sob o pó da audácia
buscará quebrar as lâmpadas
incendiar a folha fina onde meditam pirilampos.
                                                                 E daí?

Que relato com ar de poesia se denunciará tanto veracidade
como ficção entusiasmada, ainda que gringa,
ainda que ginga em desamparo?

Existiria a reversão da resposta à pergunta por vir à luz?
Onde o resgate da missão
sabidamente adormecida nas dobras akáshicas?
Onde o instante exíguo do presente
na ampulheta do desfile inábil
do porvir envelhecido?

Mantido o nome como cambiar a lâmina da destinação?
Que fisionomia assumirá a instituição
no remexer dos propósitos feridos?
Quem vestirá o atrevimento da expulsão
ardida dos tiranos?
E se a tirania viaja aderida em nosso olhar encavalado
de resíduos veterinários?

Não sei! Não sei! Mas a face
anjodemônio nos espreita abismos!  

*************************************************
Kio fulme ekfalas el sinue ontaj kampoj
nin karesas la frenez-surprizon
nin celas per ribel-tranĉiloj kaj iĝas nevideble san-damaĝa
kiel kotaj buŝoj dentomankaj.

Kio fulme urĝas kaj rifuĝas orgojle faltiĝata de la propra imago
ho! speguloj dise kaŝas, kaŝe disas,
agresante graciajn memoraĵojn kvazaŭ ŝminko mise fokusita:
nia mirego eksvenas en malŝvela sino de viola tempo.

El sablohorloĝ’ estontoj krude gutas foje sinceraj foje kalvaj
senfinajn eblecojn kudras de preteritoj nekapteblaj plu
kiel poemoj dik-frostitaj ŝirmantaj en strofoj kufaj
despecigataj dum raportoj krispaj
aŭ lacaj certe nulaj.

Kiu povos nudigi la ventron de tiuj dikegaj rakontoj
en deliroj de albatros’
kun flugiloj de kolibro kaj zefir’?
Se ilin vi nudigos ia lanugo sub l’ aŭdacpulvor’
provos frakasi lampojn
bruligi la gracifolion kie meditas lampiroj.
                                                    Kaj do?

Kiu poezieca rakonto sin montros vereco
kaj entuziasma fikcio, eĉ se fremda,
eĉ se svinge senprotekta?

Ĉu eblus la renvers’ de la respondo al demando naskiĝonta?
Kie la elaĉeto de misio
evidente endormiĝinta sur akaŝaj faldoj?
Kie la magra momento estanta
- sabla horloĝ’ de mallert’ defila
de l’ maljunigata estonto?

Se la nomo samas kiel ŝanĝi la lamenon de la destinado?
Kiun mienon montros la institucio
dum rearanĝo de vunditaj celoj?
Kiu vestos la aŭdacon de forpelo
arda de tirano?
Kaj ĉu la tirano gluate vojaĝas sur nia rigardo ĉevaleca
de bestokuracistaj spuroj?

Mi dubedubas! Sed la mieno
anĝeldemone nin spione abismas!